Ἅπαντες ἐπιστάμεθα ὅτι Ἀγησίλαος,

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Αγησίλαος,

ὅπου ᾤετο τὴν πατρίδα τι ὠφελήσειν,

όπου πίστευε ότι θα ωφελούσε σε κάτι την πατρίδα,

οὐ πόνων ὑφίετο, οὐ κινδύνων ἀφίστατο,

δεν έπαυε να μοχθεί, ούτε απέφευγε τους κινδύνους,

οὐ χρημάτων ἐφείδετο, οὐ σῶμα, οὐ γῆρας προὐφασίζετο,

δε λυπόταν τα χρήματα, ούτε πρόβαλλε ως δικαιολογία το σώμα ή τα γηρατειά,

ἀλλὰ καὶ βασιλέως ἀγαθοῦ τοῦτο ἔργον ἐνόμιζε,

αλλά πίστευε ότι καθήκον του καλού βασιλιά είναι

τὸ τοὺς ἀρχομένους ὡς πλεῖστα ἀγαθὰ ποιεῖν.

να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερα καλά στους υπηκόους του.

Ἐν τοῖς μεγίστοις δὲ ὠφελήμασι τῆς πατρίδος

Στις μεγαλύτερες ωφέλειες της πατρίδας,

καὶ τόδε ἐγὼ τίθημι αὐτοῦ,

κι αυτό εδώ του συγκαταλέγω,

ὅτι δυνατώτατος ὤν ἐν τῇ πόλει

ότι, ενώ ήταν ο πιο δυνατός στην πόλη,

φανερὸς ἦν μάλιστα τοῖς νόμοις λατρεύων.

υπηρετούσε φανερά σε μεγάλο βαθμό τους νόμους.

Τὶς γὰρ ἂν ἠθέλησεν ἀπειθεῖν

Γιατί ποιος θα ήθελε να μην υπακούει

ὀρῶν τὸν βασιλέα πειθόμενον; […]

όταν έβλεπε τον βασιλιά να υπακούει; [...]

Ὃς καὶ πρὸς τοὺς διαφόρους ἐν τῇ πόλει

Αυτός και τους πολιτικούς του αντιπάλους στην πόλη

ὥσπερ πατὴρ πρὸς παῖδας προσεφέρετο.

τους συμπεριφερόταν σαν πατέρας προς τα παιδιά του.

Ἐλοιδορεῖτο μὲν γὰρ ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν,

Κακολογούσε βέβαια όσους έκαναν αδικίες,

ἐτίμα δ’ εἴ τι καλὸν πράττοιεν,

τους τιμούσε όμως αν έκαναν κάτι καλό,

παρίστατο δ’ εἴ τις συμφορὰ συμβαίνοι,

παραστεκόταν, αν παρουσιαζόταν κάποια συμφορά,

ἐχθρὸν μὲν οὐδένα ἡγούμενος πολίτην,

επειδή δε θεωρούσε κανένα πολίτη εχθρό,

ἐπαινεῖν δὲ πάντας ἐθέλων,

αλλά επειδή ήθελε να τους επαινεί όλους,

σῴζεσθαι δὲ πάντας κέρδος νομίζων,

θεωρώντας κέρδος το να σώζονται όλοι

ζημίαν δὲ τιθεὶς εἰ καὶ ὁ μικροῦ ἄξιος ἀπόλοιτο.

και θεωρώντας το ζημιά αν κάποιος, έστω και ανάξιος, χανόταν.