Από τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας - Βιβλίο Μαθητή της Β΄ Γυμνασίου...
Ξυπνάμε και η θάλασσα ξυπνά μαζί μας (1940)
Ποιητής: Γιώργος Σαραντάρης
Ξυπνάμε και η θάλασσα ξυπνά μαζί μας Με όραση καινούρια προχωρούμε Η μέρα έχει μαίανδρους Όπως η θάλασσα κύματα Στην καρδιά μας αδειάσαμε (προσωρινά) Την πόλη Εμείναμε με την εικόνα τ' ουρανού Ο ήλιος εμπέτροψε τη γη μας Η μέρα τούτη όπου ξυπνήσαμε Με θάλασσα και κύματα Με όραση και μνήμη καθαρή Τόσο μεγάλωσε Που ο ήλιος δεν μπόρεσε να τη μετρήσει Που ο ήλιος δεν μπόρεσε να τη χωρέσει
Γ. Σαραντάρης, Ποιήματα, τόμ. 5, Gutenberg
Από τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας - Βιβλίο Μαθητή της Β΄ Γυμνασίου...
Απόσπασμα από Τα ψάθινα καπέλα (1946)
Συγγραφέας: Μαργαρίτα Λυμπεράκη
Απ' το παλιό μας σπίτι θυμάμαι λίγα πράγματα. Ήταν κάπου κοντά στο Λυκαβηττό κι είχε ταράτσα που 'βλεπε στο Φάληρο. Ζούσε μαζί μας ο πατέρας κι είχαμε ένα λαγωνικό που το λέγαμε Ντικ. Θυμάμαι και δυο βάζα κινέζικα στις δυο γωνιές της σάλας. Τίποτε άλλο. Η Μαρία όμως θυμάται πολλά. Μας τα λέει καμιά φορά κι εμείς δακρύζουμε κρυφά η μια από την άλλη.
Με τον πατέρα πηγαίναμε στη θάλασσα σχεδόν κάθε Κυριακή. Είχε ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο που 'μοιαζε με οβίδα και που το λέγαμε «Καρατόκακο». Έτσι το 'χε βαφτίσει ένα μορτόπαιδο Αθήνας, και μεις χαρήκαμε, γιατί το αυτοκίνητο του πατέρα δεν ήταν κοινό αυτοκίνητο και του άξιζε να έχει ένα όνομα. Το χρώμα του ήταν καφέ ή γκρίζο ή ίσως και χακί, από μέσα ήταν στρωμένο με βυσσινί πετσί αληθινό, μια πολυτέλεια που ερχόταν σε αντίθεση με το σύνολο· ήταν ψηλό, εντελώς ανοιχτό και δίχως κουκούλα, με τη μηχανή του κομμένη μπροστά κατακόρυφα σα φάτσα μούργου ή γουρουνιού. σκύλου. πίσω κατέληγε σε μύτη που θύμιζε ουρά τουαλεττενού· κι εκεί στη μύτη υπήρχε ένα ξύλινο ντουλαπάκι όπου πετούσαμε τα κοστούμια του μπάνιου, τα φαράκια, κι ό,τι άλλο, ανάκατα. Κοντολογίς ήταν ένα αυτοκίνητο με δικό του χαρακτήρα και εμφάνιση προκλητική.
Μ. Λυμπεράκη, Τα ψάθινα καπέλα, Εκδόσεις Καστανιώτη
Επιστροφή στην αρχή του εγγράφου