Η επικούρεια φιλοσοφική προσέγγιση, που συνδέεται διαχρονικά με την ανθρώπινη φύση και την αντικειμενική εμπειρική βάση των ηθικών αξιών, δηλαδή με την επωφελή εξάλειψη του ψυχικού και σωματικού πόνου και την επωφελή βίωση ευχάριστης ψυχοσωματικής κατάστασης, μέσω της γνώσης της φύσης, της αρετής και της φιλίας.

Η φιλοσοφία του Επίκουρου εμφανίστηκε περί το 306 π.Χ. και απέκτησε ευρεία απήχηση ως το πρώτο διεθνές, ανθρωπιστικό, πολύγλωσσο, πνευματικό κίνημα, που εξαπλώθηκε σε τρεις ηπείρους στην Ελληνιστική εποχή και στην Ρωμαϊκή εποχή, επηρεάζοντας εκτός από Έλληνες, και πολλούς Ρωμαίους, Κέλτες, Αιγύπτιους, Σύρους, Ιουδαίους και άλλους. Η Επικούρεια φιλοσοφία υπήρξε για επτά περίπου αιώνες το μακροβιότερο φιλοσοφικό ρεύμα της αρχαιότητας. Όταν τα επικούρεια κείμενα ανακαλύφθηκαν ξανά στην Αναγέννηση, η αναβίωση της εκχριστιανισμένης Επικούρειας φιλοσοφίας οδήγησε στον Εμπειρισμό, στον Διαφωτισμό, στην Επιστήμη και γενικότερα στην νεωτερικότητα.

Με την αντικειμενική επιστημονική έρευνα, καμία άλλη αρχαία φιλοσοφία δεν έχει επιβεβαιωθεί στις βασικές αρχές της περί της φύσης του σύμπαντος και του ανθρώπου, όσο η Επικούρεια φιλοσοφία.