Συνοχή κειμένου	

Είναι η σύνδεση των προτάσεων, των περιόδων, των παραγράφων, των τμημάτων του κειμένου. Επιτυγχάνεται με:
•	Επανάληψη σημαντικών λέξεων, (λέξεις-κλειδιά) της παραγράφου ή του κειμένου.
•	Παράλειψη μιας λέξης ή φράσης.
•	Αντικατάσταση μιας λέξης ή φράσης με:
-	Αντωνυμία
-	Επίρρημα
-	Συνώνυμη λέξη.
•	Χρήση συνυπώνυμων ή υπερώνυμων λέξεων.
•	Χρήση του όλου και των μερών του.
•	Χρήση γενικότερου όρου.
•	Χρήση λέξεων με νοηματική συγγένεια/συνάφεια π.χ. το φαινόμενο αυτό…
•	Χρήση διαρθρωτικών λέξεων.

Διαρθρωτικές λέξεις - φράσεις που δηλώνουν:

1. Αιτιολόγηση: εξαιτίας, επειδή, γιατί, διότι, αφού, μια και, μια που, που, ένας ακόμη λόγος, καθώς, αυτό (οφείλεται, εξηγείται ερμηνεύεται, αιτιολογείται), εφόσον, (η αιτία, ο λόγος, η εξήγηση) είναι, γι' αυτό το λόγο, έτσι, με αιτιολογικές μετοχές ή εμπρόθετους προσδιορισμούς της αιτίας κτλ.

2. Αποτέλεσμα: γι' αυτό το λόγο, ως επακόλουθο, κατά συνέπεια, αποτέλεσμα/ απόρροια/ απότοκο/ συνακόλουθο όλων αυτών, και γι' αυτό, ώστε, έτσι που, λοιπόν, κτλ.

3. Αντίθεση - εναντίωση: αλλά, μα, όμως, και όμως, παρά, μόνο, παρόλο, ωστόσο, εντούτοις, μάλιστα, έπειτα, μολαταύτα, εξάλλου, αντίθετα, σε αντίθεση, απεναντίας, διαφορετικά, ειδάλλως, ειδεμή, αλλιώς, αλλιώτικα, από την άλλη πλευρά, πάλι, ενώ, αν και, και αν, μολονότι, αντίστροφα, ενάντια, στον αντίποδα, ακόμη κι αν, παρ' όλα αυτά, δε συμβαίνει όμως το ίδιο, όχι μόνο...αλλά και, όχι μόνο...αλλά και να, και που, και ας, όχι μόνο δεν...μα ούτε, όχι μόνο...παρά, όχι μόνο να μην...αλλά ούτε και να, όχι μόνο να μη...αλλά να κτλ.

4. Χρονική σχέση: αρχικά, προηγουμένως, στη συνέχεια, πρώτα, ύστερα, πριν, εντωμεταξύ, έπειτα, τέλος, όταν, καθώς, όποτε, μόλις, αργότερα, σήμερα κτλ.

5. Όρο, προϋπόθεση: αν, εκτός αν, σε περίπτωση που, με την προϋπόθεση κτλ.

6.	Επεξήγηση, διασάφηση: δηλαδή, αυτό σημαίνει, ειδικότερα, με άλλα λόγια, ήτοι, συγκεκριμένα, με όσα είπα προηγουμένως εννοούσα, για να γίνω πιο σαφής, (για να με καταλάβετε) θα σας το παρουσιάσω με άλλο τρόπο κτλ.

7.	Έμφαση (επίδοση): προπάντων, κατεξοχήν, πράγματι, το σημαντικότερο απ' όλα, το κυριότερο, είναι αξιοσημείωτο ότι, αξίζει να σημειωθεί πως, εκείνο που προέχει, θα έπρεπε να τονιστεί ότι, αξιοπρόσεκτο είναι πως, ιδιαίτερα σημαντικό είναι, πρέπει ακόμη να σημειωθεί, θα ήθελα να τονίσω το εξής.../να επιστήσω την προσοχή σας κτλ.

8.	Παράδειγμα/διευκρίνιση: λόγου χάρη, π.χ., για παράδειγμα κτλ.

9.	Σύγκριση- διάζευξη: ή...ή, είτε...είτε, ούτε...ούτε, μήτε...μήτε, κτλ.

10.	 Απαρίθμηση επιχειρημάτων, εισαγωγή μιας καινούριας ιδέας: πρώτο ... δεύτερο, καταρχήν, τελικά, το επόμενο (ένα άλλο) επιχείρημα/θέμα που θα μας απασχολήσει κτλ.

11. Διάρθρωση του κειμένου: το άρθρο/η μελέτη/η εισήγηση/η ομιλία μου χωρίζεται σε ... μέρη: στο πρώτο κτλ.

12.	 Συμπέρασμα, συγκεφαλαίωση: για να συνοψίσουμε, συγκεφαλαιώνοντας/ επιλογικά/ συμπερασματικά θα λέγαμε ότι, λοιπόν, τελικά, συνάγεται το συμπέρασμα, ανακεφαλαιώνοντας κτλ.

13. Γενίκευση: γενικά, γενικότερα, τις περισσότερες φορές, ευρύτερα, κτλ. 

14. Προσθήκη: ακόμη, επίσης, (επι)πρόσθετα, παράλληλα, έπειτα, εκτός απ' αυτό, επιπλέον κτλ.

15. Ταξινόμηση/ διαίρεση: αφενός-αφετέρου, απ' τη μια-απ' την άλλη, στο πρώτο μέρος-στο δεύτερο μέρος κτλ.

16. Τοπική σχέση: εδώ, εκεί, μέσα, έξω, κοντά, μακριά, επάνω, κάτω κτλ.

17. Αναλογία/ομοιότητα: όπως ... έτσι, σαν, ομοίως, ανάλογη είναι η περίπτωση, κάτι ανάλογο συμβαίνει και με κτλ.

 Η συνοχή σε ένα αφηγηματικό κείμενο
Επιτυγχάνεται με:
•	Την τοποθέτηση των γεγονότων πάνω στο χρονικό άξονα (προτερόχρονο, σύγχρονο, υστερόχρονο).
•	Τη σχέση αιτίου - αποτελέσματος.
•	Την τοποθέτηση των γεγονότων σε σχέση με κάποια θεματικά κέντρα. 
•	Με το ενιαίο ύφος σ' όλο το κείμενο.