Ἀλλ' ἐπεί τῶν πολεμίων ὁ στόλος τῇ Ἀττικῇ κατά τό Φαληρικόν προσφερόμενος τούς πέριξ ἀπέκρυψεν αἰγιαλούς, πάλιν ἐπάπταινον οἱ Πελοποννήσιοι πρός τόν Ἰσθμόν. Ἔνθα δή ὁ Θεμιστοκλῆς ἐβουλεύετο καί συνετίθει τήν περί τόν Σίκιννον πραγματείαν. Ἦν δέ τῷ μέν γένει Πέρσης ὁ Σίκιννος, αἰχμάλωτος, εὔνους δέ τῷ Θεμιστοκλεῖ καί τῶν τέκνων αὐτοῦ παιδαγωγός. Τοῦτον ἐκπέμπει πρός τόν Ξέρξην κρύφα, κελεύσας λέγειν ὅτι Θεμιστοκλῆς ὁ τῶν Ἀθηναίων στρατηγός αἱρούμενος τά βασιλέως ἐξαγγέλλει πρῶτος αὐτῷ τούς Ἕλληνας ἀποδιδράσκοντας, καί διακελεύεται ἐν ᾧ ταράττονται τῶν πεζῶν χωρίς ὄντες ἐπιθέσθαι καί διαφθεῖραι τήν ναυτικήν δύναμιν. Ταῦτα δ' ὁ Ξέρξης ὡς ἀπ' εὐνοίας λελεγμένα δεξάμενος, ἥσθη καί εὐθύς ἐξέφερε πρός τούς ἡγεμόνας τῶν νεῶν διακοσίαις ναυσίν ἀναχθέντας ἤδη διαζῶσαι τάς νήσους, ὅπως ἐκφύγοι μηδείς τῶν πολεμίων.
Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Θεμιστοκλῆς 12.2-6 (διασκευή)