Ἅπαντες ἐπιστάμεθα ὅτι Ἀγησίλαος, ὅπου ᾤετο τήν πατρίδα τι ὠφελήσειν, οὐ πόνων ὑφίετο, οὐ κινδύνων ἀφίστατο, οὐ χρημάτων ἐφείδετο, οὐ σῶμα, οὐ γῆρας προὐφασίζετο, ἀλλά καί βασιλέως ἀγαθοῦ τοῦτο ἔργον ἐνόμιζε, τό τούς ἀρχομένους ὡς πλεῖστα ἀγαθά ποιεῖν. Ἐν τοῖς μεγίστοις δέ ὠφελήμασι τῆς πατρίδος καί τόδε ἐγώ τίθημι αὐτοῦ, ὅτι δυνατώτατος ὤν ἐν τῇ πόλει φανερός ἦν μάλιστα τοῖς νόμοις λατρεύων. Τίς γάρ ἄν ἠθέλησεν ἀπειθεῖν ὁρῶν τόν βασιλέα πειθόμενον; [...] Ὅς καί πρός τούς διαφόρους ἐν τῇ πόλει ὥσπερ πατήρ πρός παῖδας προσεφέρετο. Ἐλοιδορεῖτο μέν γάρ ἐπί τοῖς ἁμαρτήμασιν, ἐτίμα δ' εἴ τι καλόν πράττοιεν, παρίστατο δ' εἴ τις συμφορά συμβαίνοι, ἐχθρόν μέν οὐδένα ἡγούμενος πολίτην, ἐπαινεῖν δέ πάντας ἐθέλων, σῳζεσθαι δέ πάντας κέρδος νομίζων, ζημίαν δέ τιθείς εἰ καί ὁ μικροῦ ἄξιος ἀπόλοιτο.
Ξενοφῶν, Ἀγησίλαος 7.1 – 3 (διασκευή)