Μάθημα : ΛΑΤΙΝΙΚΑ Β ΑΝΘΡ 2

apud: πρόθεση (+ αιτιατική) = σε, δίπλα σε.

antiquos: αιτιατική πληθ., αρσ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. antiquus, –a, –um = αρχαίος.

Romanos: αιτιατική πληθ. του ουσ. Romanus, Romani (αρσ. β΄ κλ.) = ο Ρωμαίος.

concordia: ονομαστική ενικ. του ουσ. concordia, concordiae (θηλ. α΄ κλ.) = η ομόνοια. [Ως αφηρημένη έννοια στον πληθ. το ουσ. δεν είναι εύχρηστο.]

maxima: ονομαστική ενικ., θηλ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. maximus, –a, –um = πάρα πολύ μεγάλος, μέγιστος. [Είναι υπερθετικός βαθμός του επιθ. της β΄ κλ. magnus, –a, –um = μεγάλος. ΣΥΓΚΡ.: maior, maior, maius.]

sed: αντιθετικός (παρατακτικός) σύνδεσμος = αλλά.

avaritia: ονομαστική ενικ. του ουσ. avaritia, avaritiae (θηλ. α΄ κλ.) = η πλεονεξία.

[Ως αφηρημένη έννοια στον πληθ. το ουσ. δεν είναι εύχρηστο και παίρνει τη σημασία «τα είδη της πλεονεξίας».]

minima: ονομαστική ενικ., θηλ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. minimus, –a, –um = ελάχιστος. [Είναι υπερθετικός βαθμός του επιθ. της β΄ κλ. parvus, –a, –um = μικρός. ΣΥΓΚΡ.: minor, minor, minus.]

erat: γ΄ ενικ. οριστικής παρατατικού του ρήμ. sum, fui, –, esse = είμαι· εδώ: υπάρχω.

Romani: ονομαστική πληθ. του ουσ. Romanus, Romani (αρσ. β΄ κλ.) = ο Ρωμαίος.

in: πρόθεση (+ αφαιρετική) = σε.

suppliciis: αφαιρετική πληθ. του ουσ. supplicia, suppliciorum (ουδ. β΄ κλ.) = η λατρεία. [Ενικ.: supplicium, supplicii / supplici = τιμωρία (ετερόσημο).]

deorum: γενική πληθ. του ουσ. deus, dei (αρσ. β΄ κλ.) = ο θεός.

magnifici: ονομαστική πληθ., αρσ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. magnificus, –a, –um

= γενναιόδωρος. ΣΥΓΚΡ.: magnificentior, -ior, -ius. ΥΠΕΡΘ.: magnificentissimus, -a, um.]

domi: γενική ενικ. του ουσ. domus, domus (θηλ. δ΄ κλ.) = το σπίτι· εδώ: η ιδιωτική ζωή. parci: ονομαστική πληθ., αρσ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. parcus, –a, –um =φειδωλός.

erant: γ΄ πληθ. οριστικής παρατατικού του ρήμ. sum, fui, –, esse = είμαι.

iustitia: αφαιρετική ενικ. του ουσ. iustitia, iustitiae (θηλ. α΄ κλ.) = η δικαιοσύνη.

inter: πρόθεση (+ αιτιατική) = ανάμεσα σε, μεταξύ.

se: αιτιατική ενικ. του γ΄ προσ. της προσωπικής αντων.

certabant: γ΄ πληθ. οριστικής παρατατικού ενεργ. φων. του ρήμ. certo, certavi, certatum, certare (1) = συναγωνίζομαι.

patriam: αιτιατική ενικ. του ουσ. patria, patriae (θηλ. α΄ κλ.) = η πατρίδα.

curabant: γ΄ πληθ. οριστικής παρατατικού ενεργ. φων. του ρήμ. curo, curavi, curatum, curare (1) = φροντίζω.

in: πρόθεση (+ αφαιρετική) = σε.

bello: αφαιρετική ενικ. του ουσ. bellum, belli (ουδ. β΄ κλ.) = ο πόλεμος.

pericula: αιτιατική πληθ. του ουσ. periculum, periculi (ουδ. β΄ κλ.) = ο κίνδυνος.

audacia: αφαιρετική ενικ. του ουσ. audacia, audaciae (θηλ. α΄ κλ.) = η τόλμη.

propulsabant: γ΄ πληθ. οριστικής παρατατικού ενεργ. φων. του ρήμ. propulso, propulsavi, propulsatum, propulsare (1) = απωθώ.

beneficiis: αφαιρετική πληθ. του ουσ. beneficium, beneficii / benefici (ουδ. β΄ κλ.) = η ευεργεσία.

amicitias: αιτιατική πληθ. του ουσ. amicitia, amicitiae (θηλ. α΄ κλ.) = η φιλία· εδώ: = η συμμαχία.

parabant: γ΄ πληθ. οριστικής παρατατικού ενεργ. φων. του ρήμ. paro, paravi, paratum, parare (1) = ετοιμάζω, ετοιμάζομαι· εδώ = αποκτώ.

delecti: ονομαστική πληθ., αρσ. γένους, της μτχ. παρακειμένου παθητ. φων. Του ρήμ. deligo, delegi, delectum, deligere (3) = εκλέγω.

consultabant: γ΄ πληθ. οριστικής παρατατικού ενεργ. φων. του ρήμ. consulto, consultavi, consultatum, consultare (1) (+ δοτική προσωπική χαριστική) = φροντίζω για.

patriae: δοτική ενικ. του ουσ. patria, patriae (θηλ. α΄ κλ.) = η πατρίδα.

eis: δοτική πληθ., αρσ. γένους, της δεικτικής (ως επαναληπτικής) αντων. is, ea, id = αυτός, αυτή, αυτό.

corpus: ονομαστική ενικ. του ουσ. corpus, corporis (ουδ. γ΄ κλ.) = το σώμα.

ex: πρόθεση (+ αφαιρετική) = από.

annis: αφαιρετική πληθ. του ουσ. annus, anni (αρσ. β΄ κλ.) = ο χρόνος, το έτος.

infirmum: ονομαστική ενικ., ουδ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. infirmus, –a, –um = αδύναμος.

ingenium: ονομαστική ενικ. του ουσ. ingenium, ingenii / ingeni (ουδ. β΄ κλ.) = το πνεύμα.

propter: πρόθεση (+ αιτιατική) = εξαιτίας.

sapientiam: αιτιατική ενικ. του ουσ. sapientia, sapientiae (θηλ. α΄ κλ.) = η σοφία.

validum: ονομαστική ενικ., ουδ. γένους, του επιθ. της β΄ κλ. validus, –a, –um = δυνατός, ισχυρός.

erat: γ΄ ενικ. οριστικής παρατατικού του ρήμ. sum, fui, –, esse = είμαι.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ