Πηγή 2
Πρόσφυγες και «Εθνική Εταιρία»
Στην Ήπειρο και τη Μακεδονία η κατάσταση ήταν διαφορετική [από την Κρήτη]. Εκεί ο πληθυσμός ουδέποτε απόλαυσε κάποια πλεονεκτήματα από παραχωρήσεις δικαιωμάτων, έστω και της πιο μικρής κλίμακας, εκτός από ένα περιορισμένο σύστημα εθιμικών κανόνων ως προς τους κοινοτικούς θεσμούς που τελούσαν κάτω από καθεστώς ανοχής του κυρίαρχου, για διευκόλυνση του έργου των οργάνων του. Καμιά ένοπλη δράση δεν καταξιώθηκε ποτέ και οι αγωνιστές ύστερα από τις αποτυχίες κατέφευγαν στην ελεύθερη Ελλάδα σαν πρόσφυγες. Αυτοί φυσικά ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν δράση σε πρώτη ευκαιρία. Οι οργανώσεις όμως που θα τους χρηματοδοτούσαν και θα τους κατηύθυναν έλειπαν και δεν υπήρχε καμιά ενθάρρυνση από την πλευρά των ελληνικών κυβερνήσεων, που μάλλον επιδίωκαν τον αφοπλισμό τους. Χωρίς γεωργικό κλήρο ή απασχόληση με την κτηνοτροφία στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πρόσφυγες αυτοί προσπαθούσαν να επιβιώσουν κάποτε και με παράνομα μέσα. Έργο της [Εθνικής] Εταιρίας θεωρήθηκε η αξιοποίηση των ανθρώπων αυτών για τη [Μεγάλη] Ιδέα.
Στις αρχές Ιουνίου 1896 ο Εμμ. Λυκούδης πήγε στα Τρίκαλα με εντολή της Εταιρίας να οργανώσει τις δυνάμεις αυτές σε ένοπλα σώματα και ταυτόχρονα να πείσει τους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού που υπηρετούσαν στη μεθόριο να μην παρεμποδίζουν τη διάβαση των συνόρων από τα σώματα αυτά, αντίθετα από την πολιτική της κυβερνήσεως.
Ιωάννης Πικρός, Προς τον Πόλεμο του 1897, Ι.Ε.Ε., τόμ. ΙΔ΄, σ. 99.